Go

Go, Google'da yapılmış bir programlama dilidir. Bilerek küçük tutulmuştur. Tasarlayanlar çok büyük sistemlerde gerçekten neyin bozulduğuna baktı, işe yarayanı tuttu, gerisini attı. Çalışan bir yazılımcı Go'nun büyük kısmını bir haftada öğrenir; bu bir tesadüf değildir.

En bilinen özelliği aynı anda çok iş yapabilmesidir. Koltukların satışa çıktığı sabah bir bilet sitesini düşünün. On bin kişi aynı dakikada satın al düğmesine basıyor. Çoğu dil bunu kaldırmak için ek bir kütüphaneye ihtiyaç duyar; birinin onu takıp ayarlaması gerekir. Go'da bu, dilin kendi içindedir; yani kalabalığa hizmet etmek marifet değil, sıradan bir iştir.

Takımların sevdiği ikinci şey, Go programının nasıl teslim edildiğidir. Program tek bir dosyaya dönüşür. O dosyayı bir sunucuya kopyalar ve çalıştırırsınız. Kurulacak başka bir şey yok, sürümünü takip edeceğiniz bir çalışma ortamı yok, birbirine uyması gereken küçük parçalar listesi yok. Bir programın bir makinede çalışıp diğerinde açılmadığını görmüş olan herkes bunun neden önemli olduğunu bilir.

Go karşılığında bir şey ister. Sade konuşan bir dildir; başka dillere göre daha çok tekrar eden satır yazarsınız ve bazı yazılımcılar bunu sıkıcı bulur. Sıradan iş ekranları için de yanlış araçtır; fatura listesi, stok sayfası, rezervasyon formu gibi. Bu işler yaygın bir web uygulaması dilinde daha hızlı ve daha ucuz biter. Linkysoft, Go'yu kullandığında bunu büyük bir sistemin içindeki çok yük alan tek bir parça için yapar, sistemin tamamı için değil.

O parça çoğu zaman aynı türdendir. Telefonlardan gelen mesajları alan kısım. Bildirimleri dışarı gönderen kısım. Arama kutusuna dakikada bin kez cevap veren kısım. Anında hissettirmesi gereken bir mobil uygulamanın arkasında durur. Go öneren her tedarikçiye sorulmaya değer bir soru var. Trafik ikiye katlandığında ilk ne çöker? Kod yerine veritabanı diyorsa asıl sorunu anlamış demektir ve Linkysoft da bütçenizi orada harcamayı tercih eder.